Brak konsekwencji powoduje naturalną chęć uporządkowania. Skoro język się zmienia mimo oporu tych co mają zdrowy rozsądek a nie mają cpu (tylko na czym chodzi ten ich zdrowy rozsądek), to może chociaż spróbować rozwijać ojczystą mowę nieco bardziej świadomie.Wzorujmy się na systematykach nazewnictwa używanych w nauce.

Ehm. Zadam pytanie, którego nauczyła mnie moja siostrzenica: Dlaczego?

Dlaczego systematyka nazewnictwa przyjęta w nauce miałaby być lepsza od
tej, którą mamy obecnie: stopniowa obserwacja tendencji językowych w dużej
populacji i wprowadzanie zmian w ,,oficjalnym'' opisie języka wtedy, kiedy
zmiany w potocznym języku są już faktem. Nie zauważasz, że w obecnym
kształcie to ludzie są panami, to ludzie kontrolują rozwój języka? W
,,logicznym, opartym na systematyce przyjętej w nauce'' systemie, ludzie są
tylko pionkami, muszą się uczyć sztucznych konstrukcji wymyślonych przez
jajogłowych.

A to, że nie zgadza się z tym garstka gardłujacych krzykaczy jest bez
znaczenia, chociaż oczywiście znacznie bardziej ich słychać.

Nasza ortografia służy jedynie nękaniu młodzieży.

Mhm. Po prostu spisek. Wszyscy się na tą młodzież uwzięli, a najgorsze
jest, że mówią, że to dla jej dobra. Mówiąc szczerze, to dla mnie edukacja
obowiązkowa powinna kończyć się gdzieś w okolicach 5-6 klasy podstawówki.
Znakomicie rozumiem ludzi, którym problemy sprawia czytanie trudnych
lektur, wchłanianie absurdalnych informacji o ortografii, gramatyce...
Tylko dlaczego uważają, że muszą mimo tego mieć maturę czy coś tam jeszcze?
Tego naprawdę nie rozumiem...

Jeżeli po 40 latach używania języka mojej matki, popełniam błędy ortograficzne i interpunkcyjne to chyba nie moja wina ?

Na pewno? Zadam takie jedno krótkie pytanie: ile znasz jeszcze języków i
czy w nich udało Ci się przyswoić zasady ortografii, interpunkcji i
gramatyki? Zapewniam Cię, że biedna młodzież w innych krajach jest nie
mniej pokrzywdzoona od naszych rodaków i błędów robi nie mniej, pomimo
tego, że w niektórych językach ortografia wydaje się naprawdę prosta dla
nas, Polaków.

Nie, ja tym kamieniem przez ortografię też nie mógłbym rzucać, ale nie
staram się nikomu wmówić, że to wina podłych spiskujących przeciwko mnie
ludzi, którzy chcą za wszelką cenę skomplikować mi życie. Pomimo tego (a
może _właśnie_ dlatego), że moje wykształcenie jest zdecydowanie ścisłe,
techniczne dostrzegam piękno i logikę w naszym języku ojczystym. Wystarczy
popatrzeć na jego rozwój, na historyczne zmiany obecne do dziś, na bogactwo
pojęć, słów, często wieloznacznych. Mając pełną świadomość tego żywego
organizmu można z nim robić cuda prawdziwe.

Ograniczając go, spłaszczając jego podstawowe struktury i tak nie
odniesiemy zamierzonego skutku. Tak jak i teraz, pokrzywdzeni przez system
szkolnictwa ludzie posługujący się 5% słownika, nawet po jego zredukowaniu
do 50% obecnego stanu będą się dalej posługiwać swoimi 5% słownika.
Zniesienie ,,o z kreską'', ,,er-zet'' i ,,ce-ha'' też efekt przyniesie
mizerny, bo nadal zostanie olbrzymi bagaż wiedzy, którą trzeba będzie
przyswoić. Wiedzy ponad siły ludzi, którzy uparli się być ,,elitą'', nawet
(a raczej tylko) za cenę obniżenia poprzeczki.

A napewno spłaszczając nasz język pozbawimy wspaniałego narzędzia tych,
którzy potrafią się nim posłużyć.

To może naszego języka nie da się nauczyć ? To może trzeba coś z tym zrobić ? To chyba głupio pisać dyktanda od pierwszej klasy powszechniaka do matury i oblać pisemny z powodu "rz" i przecinka ?

Fakt, nadmierne przywiązanie do poprawnej pisowni połączone z takimi
absurdami jak uwalanie egzaminowanych za ,,trzy błędy ortograficzne'' na
maturze jest przykładem przegięcia w drugą stronę.

Gdzieś tu czytałem, że niemcy reformują swoje umlauty. Reformy kosztują. Inwestują dla zabawy, czy spodziewają się zarobić ?

Reforma ortografii niemieckiej jest skutkiem wieloletniej działalności
ideologów ułatwiania życia młodzieży i... euroidiotów. Jedną z głównych
przyczyn usunięcia umlautów są problemy obcokrajowców. Inną są problemy
jakie mają systemy komputerowe z obsługą w/w umlautów. Tak, oczywiście
wiadomo, jaki jest wiodący system operacyjny dla komputerów biurowych na
świecie. Okazało się, że po raz kolejny za niemożność wyprodukowania
działającego prawidłowo produktu pewnej wiodącej firmy produkującej
oprogramowanie zapłacą użytkownicy. Tym razem udało się jej (nie samej)
doprowadzić do kapitulacji niemałego kraju ;)

Żeby było śmieszniej, reforma jest przeprowadzana w najbardziej absurdalny
sposób, jaki można sobie było wymyślić. Nie jest ani centralna, ani
jednoczesna. Okazało się, że to ministrowie oświaty w poszczególnych
landach mogą podjąć taką decyzję samowolnie, bez żadnej konsultacji
społecznej. No może nie żadnej, ale absolutnie nic nie narzuca im wyboru
konsultantów. I obywatele nie mogą tej decyzji zaskarżyć, ani przegłosować.

Mogą też jedni ją wprowadzić, a inni nie. I tak właśnie się stanie. W
części landów będzie obowiązywać nowa ortografia, a w części stara. A
prawdziwych kosztów, czy to ponoszonych w wydatkach budżetu, czy to w
wydatkach osobistych obywateli nikt jeszcze nawet nie zna. Pojawiają się
tylko szacunki, znacznie się różniące i wszystkie astronomicznie wysokie. W
porównaniu z rzeczoną reformą problem roku 2000 jest zakupem lizaków za
tygodniówkę. Bałaganu dopełnią Austriacy i Szwajcarzy, którzy na samą
informację o reformie znacząco pukają się w czoło.

Kosztów moralnych ponoszonych przez ludzi, których reforma zastała w
trakcie edukacji nikt nie jest w stanie oszacować.

To są (zadziwiająco zgodne) opinie moich znajomych Niemców.

Aha, z tego co wiem, reforma ta nie dotyczy wyłącznie umlautów i Ăź (beta --
nie pamiętam nigdy jak się to nazywa po niemiecku). Niesie ze sobą jeszcze
sporo zmian, jak np. _wyrzucenie_ z języka przyjętych już wyrazów obcych w
pisowni niemieckiej i zastąpienie ich słowami w pisowni oryginalnej.
Znakomicie to upraszcza życie ,,przeciętnemu Niemcowi'', prawda?

Mam wątpliwości co do zasady fair play. Pisanie: "naprawdę nie widzisz potrzeby odróżniania ?" przypomina takie "naprawdę głupku nie wiesz ?" i gorączkowe poszukiwania argumentów połączone z drapaniem się po głowie.

A co w/g Ciebie można odpowiedzieć na stek wulgaryzmów o różnym natężeniu,
kiedy po odsianiu tych wulgaryzmów nie pozostaje nic poza wolą nie uczenia
się rzeczy trudnych i ani śladu argumentacji? Jaki mam obowiązek rozmawiać
z człowiekiem, który jako argumenty podaje:

,,Czlowieku... zastanow sie...
Ludzkosc stale sie udoskonala a narzekanie na to ze "mi sie nie chce"
jest raczej nierozsadne.''

Przecież to jemu się nie chce uczyć...? Dlaczego ja mam płacić za to, że
jemu nie chce się uczyć?

,,ale sa jak wrzod na dupie... nie rozumiesz tego ?''

Nie rozumiem.

,,niechlujna? powiedz mi po co komu to odrozniac ?''

Po co w ogóle się komunikować? Lepiej ograniczyć wszystko do prostych
odruchów, gestów. Do jedzenia, picia, ciupciania. A ja wolę pooglądać sobie
,,Monthy Pythona'' w oryginale i wczuwać się w niuanse.

Ryzykowć, że (jak to stało się już nie raz) po wyczepaniu argumentów zacznie
obrażać mnie i moją rodzinę do pięciu pokoleń wstecz? USENET jest dla mnie
rozrywką, ale jednocześnie zbyt poważnie podchodzę do wszystkiego co tutaj
się dzieje. A moje zdrowie jest zbyt cenne, żebym marnował nerwy na kolejną
dyskusję, w której w odpowiedzi na moje rzeczowe argumenty będę otrzymywał
wyłącznie pyskówki.

Gdzie jest polemika ? Gdzie są argumenty ? Gdzie wskazujesz że twój interlokutor nie podał argumentów ?

A podał? Widać innej uczyliśmy się retoryki, inne mamy definicje
podstawowych terminów, czyli z dyskusji i tak nici :(

Gad

PS. Chciałem przypomnieć, że w przypadku orędowników reform to na nich
spoczywa obowiązek argumentacji i udowodnienia słusznosci swojej sprawy.

| Na początku nauki to może nawet nie miałem takiego urazu psychicznego | do tego typu twórczości, ale jak usłyszałem z ust mojej polonistki, że | wiersze można interpretować jak się chce, ale jednak nie do końca, to | mi całkowicie odechciało się takich zabaw. Bo to jest tak, że autor zawsze ma jakieś jedno konkretne przesłanie na myśli. Jeśli sam poeta dopuszcza kilka różnych interpretacji, nawet takich które by mu samemu do głowy nigdy nie wpadły, to to niestety nie jest już poezja - bo widać sam autor nie wiedział co chciał powiedzieć :) Więc jest tylko jedna prawdziwa interpretacja.

A o takim czymś to nie pomyślałem. Ja to się do końca na tym nie znam, ale
uważam że nazywanie czegoś co może mieć wiele interpretacji niepoezją jest
troszeczkę nadużyciem. Jest wiele wierszy naprawdę dobrych, które można
interpretować wielorako. Być może jednak autor przewidział te interpretacje
któż to wie. Jednak w wielu sytuacjach masz rację. Często autor chyba do końca
sam nie wiedział pisząć utwór co on ma nam przekazać.

Ale z interpretacją jako "dyscypliną" jest tak, że faktycznie możesz zinterpretować w dowolny sposób, jak długo będziesz w stanie solidnie uargumentować swoją wizję. Właśnie w doborze argumentów leży haczyk.

To jest fakt. Z resztą to nie tyczy się tylko i wyłącznie poezji. Często w
naukach bardziej ścisłych można działać podobnie.

Interpretacje często zamieniają się nie w poszukiwanie prawdy, ale w małą, intelektualną wojnę z drugim człowiekiem który ma inną wizję utworu. Ktoś miał "przyjemność" uczesniczyć w debatach historyków literatury? Ja miałem. Momentami może to przypominać nawet obrady

[ciach]

Nie miałem ale z tego co opisujesz to całkiem dramatyczne może być to
przeżycie. Chociaż z drugiej strony zapewnie też ciekawe. Grupka ludzi kłócąca
się zawzięcie dlaczego np. "czterdzieści i cztery". Ja tam cały czas twierdze
że Mickiewiczowi do rymu pasowało i dlatego takim imieniem rzucił.

| A na maturze to pisałem sobie wypracowanie, o miłości chyba, i też się | pociłem jak nie wiem bo moja ortografia pozostawiała wiele do życzenia Ja leżałem z interpunkcją. A konkretniej to z przecinkami. Zawsze wyznawałem teorię, że cała ta interpunkcja ma służyć odwzorowywaniu sposobu mówienia, a jeśli ja robię gdzieś pauzę przy mówieniu to i powinienem tę pauzę zapisać jako przecinek. No ale polonistka to trochę inaczej widziała :)

To tak jak ze mną. Interpunkcja, ortografia brr. Sama przyjemność. Dochodziło
do tego że aby zapamiętać jak się pisze wyrazy układałem sobie zlepki słów np:
"Szczególna reguła okrutnej architektury", czy "Na pewno, naprawdę piszemy
razem" Dzięki temu teraz przynajmniej wiem jak się niektóre słowa pisze. Co do
interpunkcji to raczej zawsze na intuicję stawiałem, a że nie jestem kobietą
więc z tą intuicją różnie bywało. Na szczęście na maturze nie zawiodła.

| ( na ogromną ilość dyktand, które miałem w szkole średniej <<takie | polegało na tym że nauczycielka dyktowała z pamięci jakieś 100 | wyrazów, które były przeglądem ortograficznym| raz dostałem 3, raz | 5 <<sic| a reszta to lepiej nie mówić). U nas nie robili dyktand... Z pisemnych spraw to mieliśmy tylko w domu i dostarczenia na zajęcia.

Szczęściarz. W moim najgorszym okresie (okolice drugiej i trzeciej klasy),
oprócz regularnych dyktand, prac klasowych, kartkówek itp. miałem na języku
polskim średnio co tydzień wypracowanie domowe na dobre kilka stron do

było. Byłem na profilu matfiz. No i w 3 i czwartej klasie miałem chyba 8
godzin matmy w tygodniu i ze 3-4 fizyki. Ktoś by powiedział że polskiego
miałeś mniej. Pudło. Polskiego miałem też 7 w porywach do 8 godzin. A to
dlatego że nasza polonistka była polonistką z powołania i chciała nas bardzo
nauczyć, a do tego była też moją wychowawczynią więc wszystkie godziny
wychowawcze stawały się automatycznie językiem polskim. Na początku to się
jeszcze pytała czy mamy coś przeciwko, ale potem to już był to po prostu
polski z definicji. Jedynym pocieszeniem dla nas było to, że u mnie w szkole
uczniowie dzwonili na przerwy i na lekcje. Były takie dyżury. Więc jak się
odpowiednio z dyżurnym zagadało, i był chłopak z jajami, albo dyżurny znał
dobrze nasze bule i troski związane z językiem polskim bo był z naszej klasy,
to udawało się lekcję znacząco skrócić. Dzięki czemu nie odbiło się to na
mojej psychice aż tak bardzo niekorzystnie ;)

Za to pani od geografii robiła nam bardzo, bardzo głupie "kartkówki z mapy", co dwa tygodnie.

Na szczęście geografię miałem bardzo krótko w szkole średniej i czegoś takiego
nie doświadczyłem. Z drugiej strony żałuję trochę, bo być może znałbym lepiej
geografię zarówno Polski jak i świata. Jedyne co pamiętam, to uczenie się na
pamięć stolic rosyjskich republik, ale niestety już wyleciało mi z głowy
prawie wszystko.