Długo zbierałem się z odpowiedzią, czekając ile osób rozbawi jeszcze moje ortograficzne potknięcie. Czy znajdzie się ktoś kto poda rękę. Cała grupa zachowała się w porządku. Ty natomiast uchodząc tu za znawczynie rytmu odpowiedz na tak postawione pytanie. Czy dużo jest wart Twój rytm, bez odrobiny taktu? Pozdrawiam! Andrzej

Andrzeju, nie obruszaj się, bo moja odpowiedź z założenia miała być zabawna -
adresowana do Ciebie, owszem, ale w ramach grupy dyskusjnej. Cieszę się, że
udało mi się rozbawić Elę i wcale nie uważam za nietakt jej uśmiechu pod
postem. A swoją drogą wierszyki ortograficzne to świetna zabawa. Pamiętam,
jedną z moich pierwszych samodzielnie przeczytanych (podsuniętych przez mamę :)
książeczek "Babcia na jabłoni", w której chłopczyk, którego zmorą była
ortografia, z przyjemnością pisał dyktanda, które za każdym razem ujęte były w
zabawny wierszyk. Coś takiego np.: "od stóp do głów wpatrzone w nów leciały w
niebo stada krów."
Widząc jak dobrze ci idzie układanie wierszyków dla dzieci, podsuwam pomysł
i pozdrawiam z uśmiechem od ucha do ucha

Agaska

| Kamil Durczok skończył właśnie czytać Dyktando 2003 No tak, ale w sumie dla kogo to jest? Rozumiem, że ktoś lubi wyrazy obcobrzmiące, ale czy naprawdę najważniejsze w życiu jest to, żeby znać pisownię 2^n nazw ptaków? Może zabawa, ale większość tam siędzących zrobiłaby na pewno błędy w słowach bardziej podstawowych.

Myślę, że to właśnie zabawa -- prawdziwa gratka dla miłośników ortografii,
ze wszystkimi jej kruczkami i wygrzebywanymi z dna piekieł szczególikami.
Wiadomo, że łatwo nie było, ale przecież prof. Pisarek nie mógł zrobić
tekstu lekkiego i przyjemnego, gdyż takie dyktando nie miałoby tzw. mocy
różnicującej. Mogłoby się na przykład okazać, że mamy paru mistrzów -- i co
wtedy? Nie, sądzę, że poziom trudności był dobrany akurat tak, jak trzeba.

ŁK

--
Pozdrawiam serdecznie
Stanisław "Scobin" Krawczyk
"Tragedia jest to utwór, który zawiera niesamowite sceny morderstwa"
z nieocenionego zbiorku w "Szłem, szłem i doszłem..." Urszuli Orman

A maturę z polskiego zrobiłem z interpretacji porównawczej utworów poetyckich. Nikt się za to nie brał, ale ja nie miałem wyjścia. I dobrze na tym wyszedłem. Bardzo dobrze nawet.

Boże ja się od interpretacji wierszy trzymałem z daleka. Nigdy nie byłem w tym
dobry, a na sam dźwięk słów "Co autor miał na myśli?" dostawałem gęsiej
skórki.
Na początku nauki to może nawet nie miałem takiego urazu psychicznego do tego
typu twórczości, ale jak usłyszałem z ust mojej polonistki, że wiersze można
interpretować jak się chce, ale jednak nie do końca, to mi całkowicie
odechciało się takich zabaw. A na maturze to pisałem sobie wypracowanie, o
miłości chyba, i też się pociłem jak nie wiem bo moja ortografia pozostawiała
wiele do życzenia ( na ogromną ilość dyktand, które miałem w szkole średniej
<<takie polegało na tym że nauczycielka dyktowała z pamięci jakieś 100
wyrazów, które były przeglądem ortograficznym| raz dostałem 3, raz 5 <<sic| a
reszta to lepiej nie mówić). Ale ostatecznie się udało.
Ach rozmażyłem się. Ale to były czasy.
pozdrawiam

| Skąd te | kompleksy?

Wybacz ale ja nie mam żadnych kompleksów na tym punkcie gdyż nie przykładam
takiego znaczenia do poprawnej pisowni "ortograficznej". Większe znaczenie
ma SENS wypowiedzi ;-)

| Za moich czasów ortografii uczono w podstawówce

a za moich czasów były dyktanda

Nie to, ze nie przeszla. Po prostu jak sie zalatwi papier o dys:(-ortografie/-grafie/-leksje) i inne tego typu, to potem jest latwiej w szkole.

Tak za komuny nie był dysortografii jak i wielu innych rzeczy gdyż system
wolał nie przyzawać się do pewnych oczywistych spraw w celach
propagandowych. Osobiście zauważam i tą tendencje teraz. "papier" jak ty to
określasz jest b trudno zdobyć a często nie jest on wystawiany co skutkuje
dyskryminacją ucznia w procesie nauczania [ oraz niewłaściwym tokiem
nauczania ] a w późniejszym czasie może odbić się i na jego psychice.

Bo jak maja dostac sie np. na posade biurowa w jakiejkolwiek firmie z tymi "problemami"? Kazdy pracodawca jak spojrzy z papiery to pokreci glowa, a jak sie ebda tlumaczyc to i tak ich nie zatrudni - po co komu kretacz?;]

Trzeba nisko celować, żeby iść do pracy biurowej a nie martwić się o własny
biznes [ sekretarke można zawsze zatrudnić ;-P ]

| Kiedyś robienie błędów było powodem do wstydu i deprecjonowało w oczach | innych.

Keideyś .............. kiedy to było ;-) Zawsze znajdują się tacy, którzy
wyśmiewają się z innych chcąc tym samym podnieść własne samopoczucie i ukryć
własne niedociągnięcia i nieudolności życiowe ;-PP
...

J.w. | PS. Dla jasności -moja polszczyzna również jest daleka od doskonałości, ale | swoje wątpliwości wyjasniam bądź przy pomocy słownika ortograficznego | bądź | korzystająć z poradni językowej na stronie  PWNu. :-)

Dzizajs masz na takie zabawy czas ? Zazdroszcze problemów ;-)

Ja ucze sie polskiego caly czas - czytam :)

Nie cierpie czytać gdyż potwornie mnie to męczy ;-)

strOOs

Pozdrawiam
KiTTY

Na początku nauki to może nawet nie miałem takiego urazu psychicznego do tego typu twórczości, ale jak usłyszałem z ust mojej polonistki, że wiersze można interpretować jak się chce, ale jednak nie do końca, to mi całkowicie odechciało się takich zabaw.

Bo to jest tak, że autor zawsze ma jakieś jedno konkretne przesłanie na
myśli. Jeśli sam poeta dopuszcza kilka różnych interpretacji, nawet
takich które by mu samemu do głowy nigdy nie wpadły, to to niestety nie
jest już poezja - bo widać sam autor nie wiedział co chciał powiedzieć
:) Więc jest tylko jedna prawdziwa interpretacja.

Ale z interpretacją jako "dyscypliną" jest tak, że faktycznie możesz
zinterpretować w dowolny sposób, jak długo będziesz w stanie solidnie
uargumentować swoją wizję. Właśnie w doborze argumentów leży haczyk.
Zwykle nie chodzi o to, by faktycznie zrobić poprawną interpretację ale
by mieć argumenty silniejsze od tych, którymi dysponuje twój adwersarz.

Interpretacje często zamieniają się nie w poszukiwanie prawdy, ale
w małą, intelektualną wojnę z drugim człowiekiem który ma inną wizję
utworu. Ktoś miał "przyjemność" uczesniczyć w debatach historyków
literatury? Ja miałem. Momentami może to przypominać nawet obrady
komisji w sprawie RywinGate. Nie dają sobie dojść do głosu, przerzucają
się inteligenckimi uszczypliwościami...  I o dziwo, to cecha
międzynarodowa. Myślałem, że to tylko my, Polacy tak mamy. Ale byłem na
paru międzynarodowych konferencjach itp. spotkaniach i wiem, że to
jednak ogólny trend. Najfajniej się robi, gdy panowie profesorowie
historycy zaczynają wygłaszać kategoryczne sądy na temat życia
prywatnego jakiegoś zmarłego pisarza. Oczywiście każdy mówi co innego.
A pod koniec burzy przychodzi jakaś kobieta która znała danego pisarza
osobiście i zmywa im wszystkim głowy w stylu "Ja tam byłam i wiem
lepiej, wy wszyscy pieprzycie głupoty :)". Studenci biją wtedy brawo :)

A na maturze to pisałem sobie wypracowanie, o miłości chyba, i też się pociłem jak nie wiem bo moja ortografia pozostawiała wiele do życzenia

Ja leżałem z interpunkcją. A konkretniej to z przecinkami. Zawsze
wyznawałem teorię, że cała ta interpunkcja ma służyć odwzorowywaniu
sposobu mówienia, a jeśli ja robię gdzieś pauzę przy mówieniu to
i powinienem tę pauzę zapisać jako przecinek. No ale polonistka to
trochę inaczej widziała :) Więc na maturze przejrzałem całą moją gotową
pracę zdanie po zdaniu i podokładałem/powycinałem przecinki. I udało mi
się nie popełnić przy tym żadnego błędu :)

( na ogromną ilość dyktand, które miałem w szkole średniej <<takie polegało na tym że nauczycielka dyktowała z pamięci jakieś 100 wyrazów, które były przeglądem ortograficznym| raz dostałem 3, raz 5 <<sic| a reszta to lepiej nie mówić).

U nas nie robili dyktand... Z pisemnych spraw to mieliśmy tylko

w domu i dostarczenia na zajęcia.

Za to pani od geografii robiła nam bardzo, bardzo głupie "kartkówki
z mapy", co dwa tygodnie.

Brak konsekwencji powoduje naturalną chęć uporządkowania. Skoro język się zmienia mimo oporu tych co mają zdrowy rozsądek a nie mają cpu (tylko na czym chodzi ten ich zdrowy rozsądek), to może chociaż spróbować rozwijać ojczystą mowę nieco bardziej świadomie.Wzorujmy się na systematykach nazewnictwa używanych w nauce.

Ehm. Zadam pytanie, którego nauczyła mnie moja siostrzenica: Dlaczego?

Dlaczego systematyka nazewnictwa przyjęta w nauce miałaby być lepsza od
tej, którą mamy obecnie: stopniowa obserwacja tendencji językowych w dużej
populacji i wprowadzanie zmian w ,,oficjalnym'' opisie języka wtedy, kiedy
zmiany w potocznym języku są już faktem. Nie zauważasz, że w obecnym
kształcie to ludzie są panami, to ludzie kontrolują rozwój języka? W
,,logicznym, opartym na systematyce przyjętej w nauce'' systemie, ludzie są
tylko pionkami, muszą się uczyć sztucznych konstrukcji wymyślonych przez
jajogłowych.

A to, że nie zgadza się z tym garstka gardłujacych krzykaczy jest bez
znaczenia, chociaż oczywiście znacznie bardziej ich słychać.

Nasza ortografia służy jedynie nękaniu młodzieży.

Mhm. Po prostu spisek. Wszyscy się na tą młodzież uwzięli, a najgorsze
jest, że mówią, że to dla jej dobra. Mówiąc szczerze, to dla mnie edukacja
obowiązkowa powinna kończyć się gdzieś w okolicach 5-6 klasy podstawówki.
Znakomicie rozumiem ludzi, którym problemy sprawia czytanie trudnych
lektur, wchłanianie absurdalnych informacji o ortografii, gramatyce...
Tylko dlaczego uważają, że muszą mimo tego mieć maturę czy coś tam jeszcze?
Tego naprawdę nie rozumiem...

Jeżeli po 40 latach używania języka mojej matki, popełniam błędy ortograficzne i interpunkcyjne to chyba nie moja wina ?

Na pewno? Zadam takie jedno krótkie pytanie: ile znasz jeszcze języków i
czy w nich udało Ci się przyswoić zasady ortografii, interpunkcji i
gramatyki? Zapewniam Cię, że biedna młodzież w innych krajach jest nie
mniej pokrzywdzoona od naszych rodaków i błędów robi nie mniej, pomimo
tego, że w niektórych językach ortografia wydaje się naprawdę prosta dla
nas, Polaków.

Nie, ja tym kamieniem przez ortografię też nie mógłbym rzucać, ale nie
staram się nikomu wmówić, że to wina podłych spiskujących przeciwko mnie
ludzi, którzy chcą za wszelką cenę skomplikować mi życie. Pomimo tego (a
może _właśnie_ dlatego), że moje wykształcenie jest zdecydowanie ścisłe,
techniczne dostrzegam piękno i logikę w naszym języku ojczystym. Wystarczy
popatrzeć na jego rozwój, na historyczne zmiany obecne do dziś, na bogactwo
pojęć, słów, często wieloznacznych. Mając pełną świadomość tego żywego
organizmu można z nim robić cuda prawdziwe.

Ograniczając go, spłaszczając jego podstawowe struktury i tak nie
odniesiemy zamierzonego skutku. Tak jak i teraz, pokrzywdzeni przez system
szkolnictwa ludzie posługujący się 5% słownika, nawet po jego zredukowaniu
do 50% obecnego stanu będą się dalej posługiwać swoimi 5% słownika.
Zniesienie ,,o z kreską'', ,,er-zet'' i ,,ce-ha'' też efekt przyniesie
mizerny, bo nadal zostanie olbrzymi bagaż wiedzy, którą trzeba będzie
przyswoić. Wiedzy ponad siły ludzi, którzy uparli się być ,,elitą'', nawet
(a raczej tylko) za cenę obniżenia poprzeczki.

A napewno spłaszczając nasz język pozbawimy wspaniałego narzędzia tych,
którzy potrafią się nim posłużyć.

To może naszego języka nie da się nauczyć ? To może trzeba coś z tym zrobić ? To chyba głupio pisać dyktanda od pierwszej klasy powszechniaka do matury i oblać pisemny z powodu "rz" i przecinka ?

Fakt, nadmierne przywiązanie do poprawnej pisowni połączone z takimi
absurdami jak uwalanie egzaminowanych za ,,trzy błędy ortograficzne'' na
maturze jest przykładem przegięcia w drugą stronę.

Gdzieś tu czytałem, że niemcy reformują swoje umlauty. Reformy kosztują. Inwestują dla zabawy, czy spodziewają się zarobić ?

Reforma ortografii niemieckiej jest skutkiem wieloletniej działalności
ideologów ułatwiania życia młodzieży i... euroidiotów. Jedną z głównych
przyczyn usunięcia umlautów są problemy obcokrajowców. Inną są problemy
jakie mają systemy komputerowe z obsługą w/w umlautów. Tak, oczywiście
wiadomo, jaki jest wiodący system operacyjny dla komputerów biurowych na
świecie. Okazało się, że po raz kolejny za niemożność wyprodukowania
działającego prawidłowo produktu pewnej wiodącej firmy produkującej
oprogramowanie zapłacą użytkownicy. Tym razem udało się jej (nie samej)
doprowadzić do kapitulacji niemałego kraju ;)

Żeby było śmieszniej, reforma jest przeprowadzana w najbardziej absurdalny
sposób, jaki można sobie było wymyślić. Nie jest ani centralna, ani
jednoczesna. Okazało się, że to ministrowie oświaty w poszczególnych
landach mogą podjąć taką decyzję samowolnie, bez żadnej konsultacji
społecznej. No może nie żadnej, ale absolutnie nic nie narzuca im wyboru
konsultantów. I obywatele nie mogą tej decyzji zaskarżyć, ani przegłosować.

Mogą też jedni ją wprowadzić, a inni nie. I tak właśnie się stanie. W
części landów będzie obowiązywać nowa ortografia, a w części stara. A
prawdziwych kosztów, czy to ponoszonych w wydatkach budżetu, czy to w
wydatkach osobistych obywateli nikt jeszcze nawet nie zna. Pojawiają się
tylko szacunki, znacznie się różniące i wszystkie astronomicznie wysokie. W
porównaniu z rzeczoną reformą problem roku 2000 jest zakupem lizaków za
tygodniówkę. Bałaganu dopełnią Austriacy i Szwajcarzy, którzy na samą
informację o reformie znacząco pukają się w czoło.

Kosztów moralnych ponoszonych przez ludzi, których reforma zastała w
trakcie edukacji nikt nie jest w stanie oszacować.

To są (zadziwiająco zgodne) opinie moich znajomych Niemców.

Aha, z tego co wiem, reforma ta nie dotyczy wyłącznie umlautów i Ăź (beta --
nie pamiętam nigdy jak się to nazywa po niemiecku). Niesie ze sobą jeszcze
sporo zmian, jak np. _wyrzucenie_ z języka przyjętych już wyrazów obcych w
pisowni niemieckiej i zastąpienie ich słowami w pisowni oryginalnej.
Znakomicie to upraszcza życie ,,przeciętnemu Niemcowi'', prawda?

Mam wątpliwości co do zasady fair play. Pisanie: "naprawdę nie widzisz potrzeby odróżniania ?" przypomina takie "naprawdę głupku nie wiesz ?" i gorączkowe poszukiwania argumentów połączone z drapaniem się po głowie.

A co w/g Ciebie można odpowiedzieć na stek wulgaryzmów o różnym natężeniu,
kiedy po odsianiu tych wulgaryzmów nie pozostaje nic poza wolą nie uczenia
się rzeczy trudnych i ani śladu argumentacji? Jaki mam obowiązek rozmawiać
z człowiekiem, który jako argumenty podaje:

,,Czlowieku... zastanow sie...
Ludzkosc stale sie udoskonala a narzekanie na to ze "mi sie nie chce"
jest raczej nierozsadne.''

Przecież to jemu się nie chce uczyć...? Dlaczego ja mam płacić za to, że
jemu nie chce się uczyć?

,,ale sa jak wrzod na dupie... nie rozumiesz tego ?''

Nie rozumiem.

,,niechlujna? powiedz mi po co komu to odrozniac ?''

Po co w ogóle się komunikować? Lepiej ograniczyć wszystko do prostych
odruchów, gestów. Do jedzenia, picia, ciupciania. A ja wolę pooglądać sobie
,,Monthy Pythona'' w oryginale i wczuwać się w niuanse.

Ryzykowć, że (jak to stało się już nie raz) po wyczepaniu argumentów zacznie
obrażać mnie i moją rodzinę do pięciu pokoleń wstecz? USENET jest dla mnie
rozrywką, ale jednocześnie zbyt poważnie podchodzę do wszystkiego co tutaj
się dzieje. A moje zdrowie jest zbyt cenne, żebym marnował nerwy na kolejną
dyskusję, w której w odpowiedzi na moje rzeczowe argumenty będę otrzymywał
wyłącznie pyskówki.

Gdzie jest polemika ? Gdzie są argumenty ? Gdzie wskazujesz że twój interlokutor nie podał argumentów ?

A podał? Widać innej uczyliśmy się retoryki, inne mamy definicje
podstawowych terminów, czyli z dyskusji i tak nici :(

Gad

PS. Chciałem przypomnieć, że w przypadku orędowników reform to na nich
spoczywa obowiązek argumentacji i udowodnienia słusznosci swojej sprawy.

| Jednak nawet w tym przypadku analogia nie jest prawdziwa - "kod" czyli | dana dziedzina nauki nie _zależy_ od matematyki w podany wyżej sposób. [---] Może prościej :-). Załóżmy, że obaj jesteśmy specami w pewnej dziedzinie. Mamy doskonałe osiągnięcia i niewiele brakuje do stworzenia Wspaniałej Ogólnej i Zupełnej Teorii Dziedziny, w Której jesteśmy Specami. Powiedzmy, że Ty znasz elementy A, B, C i D a ja A, B, C i E. Problem polega tylko na tym, że nie mamy wspólnego opisu, żadnego medium, przez które moglibyśmy wymienić dane i nasze wnioski. Nawet jeśli cała WOiZTDwKJS wymaga tylko abyśmy połaczyli naszą wiedzę, czyli wymienili się brakującymi elementami (powstałoby A, B, C, D, E) - nigdy się to nie stanie jeśli jeden z nas ciągle mówi gugugu, a drugi blablabla nazywając A.

OK. Znowu się czepię - część wspólna zbiorów to nie to samo co nadzbiór. :)

[---]

| Osobiście jestem za swobodą wyboru przedmiotów - powiedzmy z pewnego | zestawu, żeby nie zdawać matury z WF i PO - i wyjątek dla "polskiego" | zrobiłbym tylko dlatego, że jest to (powinien być) przedmiot wychodzący | znacznie poza "język polski", zawierający w sobie dużo z tej ogólnej | wiedzy czy ogólnych umiejętności jakie szkoła powinna kształcić. O nie. Tu mam ciut inne zdanie (nie w kwestii WF i PO oczywiście :-) ). Jezyk polski powinien być na maturze obowiązkowy ale... właśnie po pierwsze należałoby rozdzielić obecny program tego przedmiotu na na dwa (minimum). Jeden o nazwie powiedzmy (niech będzie :-( ) J. polski gdzie omawiana byłaby gramatyka, fleksja itp. i drugi - nazwijmy go Literatura (czy też Literatura i Sztuka nawet - najlepiej podzielone jeszcze na polską i powszechną) - gdzie toczonoby dyskusje na temat lektur (w większym i bardziej samodzielnym wyborze) i nie tylko. A na maturze pisemnej dlaczego człowieczek po biol-chemie nie może pisać na temat "Rozwój serca i układu krwionośnego u kręgowców oraz inne funkcje krwi" (od czapy, nie czepiaj się :-) ). Polonista sprawdziłby formę, ortografię, gramatykę i ocenił poprawność językową pracy. A biolog sprawdziłby merytoryczną zawartość pracy. Oprócz tego oczywiście mógłby istnieć obowiązkowy (lub nie - tu się nie wypowiadam) egzamin ustny z przedmiotu "Literatura".

Widzę w tym jeden problem - znajomość samej gramatyki, ortografii etc.
to jeszcze nie jest znajomość języka, w sensie zdolności do bogatego,
ścisłego i poprawnego wysławiania się. Dyktanda nie załatwiają tu
sprawy, potrzebna jest możliwość _formułowania myśli_ z wykorzystaniem
tej formalnej wiedzy o języku. Stąd tradycyjnie retoryka, literatura w
szkołach etc. Dlatego ten "formalny" polski musiałby obejmować też
okazję do dyskusji - choćby na zasadzie przydzielanych odgórnie tematów
z poleceniem uzasadnienia bycia "za" lub "przeciw". Dodatkowo, gdzieś
pośrodku polskiego "formalnego" i "literaturoznawczego" mieści się
znajomośc form literackich - na którym z nich uczniowie mieliby ćwiczyć
pisanie rozprawek, esejów, czy - khm, tfu! - felietonów? :))

Obecny program j. polskiego (i matura z tego przedmiotu) IMHO bardziej kwalifikuje sie do nazwy "Użalologia nad biednym polskim losem i opiewactwo naszych wspaniałych cech na podstawie dzieł i | dzieł<< wybranych pisarzy i grafomanów".

Ja już tego nie miałem. Ale przyznam się bez bicia, że miałem świetnych
polonistów - z małymi wyjątkami. A jeśli takie nastawienie się jeszcze
utrzymuje, podpisuję sie oboma rękami i nogami za zmianą.

[---]

| powinna być chyba wymagana wiedza ogólna? Dlaczego przyszły fizyk | musi mieć pojęcie o literaturze (_nie piszę, że nie musi_), a przyszły | historyk o podstawach matematyki nie? | Ale o tym nie zdecyduje przecież matura z matematyki. To jest myślenie | magiczne - sam egzamin nie da nic, jeśli nie zmieni się sposobu uczenia | matematyki, nastawienia nauczycieli, przyzwyczajeń środowiska. To nie | jest tak, że matematyki nie ma w programie - jest. Ale każdy "wie" że matma | to taki nudny i trudny przedmiot dla nielicznych uzdolnionych i jej | nieznajomość jest powszechnie tolerowana. To naprawdę nie ma _żadnego_ | związku z tym czy jest obowiązkowa na maturze, zwłaszcza, że zawsze (z | minimalnymi wyjątkami) była obowiązkowa. I co, dało to coś? Ja osobiście | dostawałem na maturze z matmy ściągi od swoich nauczycieli innych | przedmiotów. Bardzo mi przykro, że musiałeś dostawać ściągi z matmy na maturze :-(.

Mi też. Parę lat po maturze doszedłem do wniosku, że matematyka to
całkiem fajna rzecz i pewnie bym ją lubił, gdybym dostał taką szansę.
Poczucie zmarnowanego czasu i utraty jakiejś tam szansy na zabawę jest
mocno frustrujące.

Dlaczego matma to taki "nudny" przedmiot? Niestety tu kamyczek do ogródka wszelkich "chumanistów" znowu (oraz tzw. autorytetów), którzy m.in. grzmią w mediach jakie to wspaniałe jest to humanistyczne uduchowienie i jakże wstrętne i przyziemne są wszystkie te matematyki i fizyki (o technikaliach nie wspominając). I to te autorytety nierzadko "z tytułami" toleruje nieznajomość matematyki.

Sorry, veto. Główny problem to głupie programy i głupio nauczający
nauczyciele. Podobnie jak uważam, że lekcje polskiego mogłyby być
prowadzonego wspólnie z matematykiem/logikiem który mógłby uczyć
precyzji wyrażania się, tak samo uważam, że matematykom powinno się
zabronić nauczania ich przedmiotu bez nadzoru.

A co do egzaminu - jesli wiesz, że nad Toba jakiś bacik wisi to trochę łatwiej się przemuc i wtłuc do głowy chociaż część materiału :-).

Znasz zasadę "4 x Z"? Pół roku po egzaminie nie pamiętałem z matmy
praktycznie _nic_.

[---]

Nuter

--

| Na początku nauki to może nawet nie miałem takiego urazu psychicznego | do tego typu twórczości, ale jak usłyszałem z ust mojej polonistki, że | wiersze można interpretować jak się chce, ale jednak nie do końca, to | mi całkowicie odechciało się takich zabaw. Bo to jest tak, że autor zawsze ma jakieś jedno konkretne przesłanie na myśli. Jeśli sam poeta dopuszcza kilka różnych interpretacji, nawet takich które by mu samemu do głowy nigdy nie wpadły, to to niestety nie jest już poezja - bo widać sam autor nie wiedział co chciał powiedzieć :) Więc jest tylko jedna prawdziwa interpretacja.

A o takim czymś to nie pomyślałem. Ja to się do końca na tym nie znam, ale
uważam że nazywanie czegoś co może mieć wiele interpretacji niepoezją jest
troszeczkę nadużyciem. Jest wiele wierszy naprawdę dobrych, które można
interpretować wielorako. Być może jednak autor przewidział te interpretacje
któż to wie. Jednak w wielu sytuacjach masz rację. Często autor chyba do końca
sam nie wiedział pisząć utwór co on ma nam przekazać.

Ale z interpretacją jako "dyscypliną" jest tak, że faktycznie możesz zinterpretować w dowolny sposób, jak długo będziesz w stanie solidnie uargumentować swoją wizję. Właśnie w doborze argumentów leży haczyk.

To jest fakt. Z resztą to nie tyczy się tylko i wyłącznie poezji. Często w
naukach bardziej ścisłych można działać podobnie.

Interpretacje często zamieniają się nie w poszukiwanie prawdy, ale w małą, intelektualną wojnę z drugim człowiekiem który ma inną wizję utworu. Ktoś miał "przyjemność" uczesniczyć w debatach historyków literatury? Ja miałem. Momentami może to przypominać nawet obrady

[ciach]

Nie miałem ale z tego co opisujesz to całkiem dramatyczne może być to
przeżycie. Chociaż z drugiej strony zapewnie też ciekawe. Grupka ludzi kłócąca
się zawzięcie dlaczego np. "czterdzieści i cztery". Ja tam cały czas twierdze
że Mickiewiczowi do rymu pasowało i dlatego takim imieniem rzucił.

| A na maturze to pisałem sobie wypracowanie, o miłości chyba, i też się | pociłem jak nie wiem bo moja ortografia pozostawiała wiele do życzenia Ja leżałem z interpunkcją. A konkretniej to z przecinkami. Zawsze wyznawałem teorię, że cała ta interpunkcja ma służyć odwzorowywaniu sposobu mówienia, a jeśli ja robię gdzieś pauzę przy mówieniu to i powinienem tę pauzę zapisać jako przecinek. No ale polonistka to trochę inaczej widziała :)

To tak jak ze mną. Interpunkcja, ortografia brr. Sama przyjemność. Dochodziło
do tego że aby zapamiętać jak się pisze wyrazy układałem sobie zlepki słów np:
"Szczególna reguła okrutnej architektury", czy "Na pewno, naprawdę piszemy
razem" Dzięki temu teraz przynajmniej wiem jak się niektóre słowa pisze. Co do
interpunkcji to raczej zawsze na intuicję stawiałem, a że nie jestem kobietą
więc z tą intuicją różnie bywało. Na szczęście na maturze nie zawiodła.

| ( na ogromną ilość dyktand, które miałem w szkole średniej <<takie | polegało na tym że nauczycielka dyktowała z pamięci jakieś 100 | wyrazów, które były przeglądem ortograficznym| raz dostałem 3, raz | 5 <<sic| a reszta to lepiej nie mówić). U nas nie robili dyktand... Z pisemnych spraw to mieliśmy tylko w domu i dostarczenia na zajęcia.

Szczęściarz. W moim najgorszym okresie (okolice drugiej i trzeciej klasy),
oprócz regularnych dyktand, prac klasowych, kartkówek itp. miałem na języku
polskim średnio co tydzień wypracowanie domowe na dobre kilka stron do

było. Byłem na profilu matfiz. No i w 3 i czwartej klasie miałem chyba 8
godzin matmy w tygodniu i ze 3-4 fizyki. Ktoś by powiedział że polskiego
miałeś mniej. Pudło. Polskiego miałem też 7 w porywach do 8 godzin. A to
dlatego że nasza polonistka była polonistką z powołania i chciała nas bardzo
nauczyć, a do tego była też moją wychowawczynią więc wszystkie godziny
wychowawcze stawały się automatycznie językiem polskim. Na początku to się
jeszcze pytała czy mamy coś przeciwko, ale potem to już był to po prostu
polski z definicji. Jedynym pocieszeniem dla nas było to, że u mnie w szkole
uczniowie dzwonili na przerwy i na lekcje. Były takie dyżury. Więc jak się
odpowiednio z dyżurnym zagadało, i był chłopak z jajami, albo dyżurny znał
dobrze nasze bule i troski związane z językiem polskim bo był z naszej klasy,
to udawało się lekcję znacząco skrócić. Dzięki czemu nie odbiło się to na
mojej psychice aż tak bardzo niekorzystnie ;)

Za to pani od geografii robiła nam bardzo, bardzo głupie "kartkówki z mapy", co dwa tygodnie.

Na szczęście geografię miałem bardzo krótko w szkole średniej i czegoś takiego
nie doświadczyłem. Z drugiej strony żałuję trochę, bo być może znałbym lepiej
geografię zarówno Polski jak i świata. Jedyne co pamiętam, to uczenie się na
pamięć stolic rosyjskich republik, ale niestety już wyleciało mi z głowy
prawie wszystko.